Zoeken
  • thema kraan

De verbouwing


Een windvlaag door de ruimte ritselt het plastic uit haar slaap. Langzaam kruipt de ochtend door de beslagen ramen, toont wanden ontdaan van een gezicht. Stofhopen. Spatten. Gaten. De stilte schuift gelaten naar een schaduw toe.

Weldra komen de schelle geluiden, de instrumenten, het harde licht. Rondstampen in een open wond, het einde nog niet in zicht.

Wachten is het. Wachten tot de botten zijn gebroken, tot het boren is gestopt, het slaan, het hakken; tot het druppen van de kraan beslecht is, tot de muren weer staan, het hart een plek vindt. Wachten is het. Wachten op het zachte strelen van bewonderende stemmen, het ritme van de treden, de geuren, de lach - wachten tot dit lichaam weer leven mag.


16 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven

Verbinding

Twee gemiste oproepen van een onbekend 06-nummer. Geen voicemail. Ze drukt op het groen. ‘Met Manos.’ Adem stokt. Hart dondert naar beneden. Manos. En het is zijn stem. Hoe - ‘Hallo?’ ‘Met Vera,’ zegt

Bad, reactor

Hoe ga ik het haar zeggen? Hoe ga ik zeggen dat ze de kraan weer dicht mag draaien, haar kleren aan, haar ogen neer mag slaan, dat ze de vraag achter haar lippenstift moet houden, dat het rood een ala

Slotsom

De achterdeur gaat met gemak open. Geen dubbel slot, geen knip erop. Hmm. Hij had Victor slimmer ingeschat. Of in elk geval voorzichtiger. Hij laadt het wapen in zijn gehandschoende hand en loopt geru

© 2020 Janine Geerling                    Insta: janinehere

                  

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Pinterest Social Icon
  • Eyeempicto
  • LinkedIn Social Icon
  • janinehere_nametag