© 2020 Janine Geerling

 

  • Google+ Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Pinterest Social Icon
  • Eyeempicto
  • LinkedIn Social Icon
  • Instagram Social Icon
Uitgelichte berichten

May 12, 2017

Twee gemiste oproepen van een onbekend 06-nummer. Geen voicemail.

Ze drukt op het groen.

‘Met Manos.’

Adem stokt. Hart dondert naar beneden.

Manos. En het is zijn stem. Hoe -

‘Hallo?’

‘Met Vera,’ zegt ze schor.

‘Eh... Sorry. Ken ik u?’

Ze slikt iets weg. ‘Ik was gebeld door di...

April 5, 2017

Hoe ga ik het haar zeggen? Hoe ga ik zeggen dat ze de kraan weer dicht mag draaien, haar kleren aan, haar ogen neer mag slaan, dat ze de vraag achter haar lippenstift moet houden, dat het rood een alarm is dat ik af hoor gaan, dat haar lange haren haar huid het moederv...

January 10, 2017

De achterdeur gaat met gemak open. Geen dubbel slot, geen knip erop. Hmm. Hij had Victor slimmer ingeschat. Of in elk geval voorzichtiger.

   Hij laadt het wapen in zijn gehandschoende hand en loopt geruisloos naar de gang. Vlug, naar boven. Zijn gympen raken de treden...

December 22, 2016

Ze volgen mij op hun monsterbenen. Ik ren over de landweg, hun bloeddorst hijgend in mijn nek. Het bos. Ik sla rechtsaf, kijk om, ze verdwijnen tussen de bomen. Stil sta ik. Ik wacht.

Links van mij beweegt iets. Een kind.

Mijn kind.

Julie!

Haar naam blijft korrelig steken...

November 30, 2016

Een windvlaag door de ruimte ritselt het plastic uit haar slaap. Langzaam kruipt de ochtend door de beslagen ramen, toont wanden ontdaan van een gezicht. Stofhopen. Spatten. Gaten. De stilte schuift gelaten naar een schaduw toe.

   Weldra komen de schelle geluiden, de i...

October 19, 2016

Hallo? Hallo?! Daar is ze, hoor je dat? Ze loopt op blote voeten. Is het avond, is het nacht? Schijnt de ochtendzon naar binnen? Wacht!

Hallo? Zoek je mij? Je ritselt zo dichtbij, is het tijd dan eindelijk, tijd?

Nee, nee, niet weggaan! Hé!

Wel godverchristustiefuszooi!

Oc...

September 7, 2016

Je staat in de kledingkast, de jurk van je moeder zacht en een beetje stoffig ruikend tegen je wang, en zo sta je in het donker met je hart hard bonzend, en je houdt je adem in als je iets hoort daarbuiten, alsof er iets sluipt... Ja, daar is iets! Iets zwaars dat kraa...

June 15, 2016

Hij loopt zo langzaam, dat hij in slaap zou kunnen vallen. Die vervloekte knie ook. Maar een mens moet naar buiten, anders verschimmelt hij.

Hij blijft staan. Wat is het toch een gedrocht, zo’n woonboot van houten latjes. Een drijvende sauna. Maar goed, daar gaat het nu...

April 6, 2016

Van buiten zie je het niet. Er groeit pas een vermoeden als je de zware deur opentrekt, en er een zweem van iets vergetens je neus indringt. Je speurt verwoed de glazen etages af, maar daar is het niet. Nooit, eigenlijk.

   Beneden blijft je blik plakken. Een herinnerin...

February 19, 2016

Het doek is nat, ik blaas tegen de traag drogende verf, zo dicht op het canvas dat mijn neus haar wang aanraakt, vloek dan want een veeg, een veeg over haar gezicht, draai me naar waar de kwasten liggen, stoot met een zwiep de plastic fles om en dan gutst het, klokt he...

Please reload

Negen jaar geleden is het.

Hij neemt een slok, morst een beetje. Biertje nummer zeven. Nog twee te gaan.

Soms klinkt haar stem ineens dwars door zijn we...

Het Geheim van Negen

October 15, 2015

1/1
Please reload

Recente berichten

May 12, 2017

April 5, 2017

January 10, 2017

December 22, 2016